Magdalena Banaś – ur. 1997 r. Absolwentka Grafiki na Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, dyplom magisterski z grafiki warsztatowej pod opieką prof. Przemysława Tyszkiewicza oraz z grafiki projektowej pod opieką dr hab. Magdaleny Wosik. Laureatka nagród: nagroda Prezydent Miasta Gdańska oraz nagroda specjalna Instytutu Somaesthetics and the Arts Center Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
w konkursie Najlepsze Dyplomy Akademii Sztuk Pięknych 2021 (2022); II miejsce w 48. Carmen Arozena Print Award, Madryt, Hiszpania (2021); nagroda prorektorów w konkursie Sztuka Przejścia ‘21 – najlepsze dyplomy ASP we Wrocławiu (2021); wyróżnienia
honorowe w: 11. Triennale Grafiki Polskiej, Katowice (2021); XI i XII Biennale Grafiki Studenckiej, Poznań (2019, 2021); 11. Międzynarodowym Biennale Miniatury, Częstochowa (2020).
w konkursie Najlepsze Dyplomy Akademii Sztuk Pięknych 2021 (2022); II miejsce w 48. Carmen Arozena Print Award, Madryt, Hiszpania (2021); nagroda prorektorów w konkursie Sztuka Przejścia ‘21 – najlepsze dyplomy ASP we Wrocławiu (2021); wyróżnienia
honorowe w: 11. Triennale Grafiki Polskiej, Katowice (2021); XI i XII Biennale Grafiki Studenckiej, Poznań (2019, 2021); 11. Międzynarodowym Biennale Miniatury, Częstochowa (2020).
Opis prac:
Krajobraz skóry. Rozważania o tożsamości, cielesności i miejscu to cykl linorytów i drzeworytów sztorcowych poruszających temat tożsamości oraz roli, jaką ciało i miejsce odgrywają w procesie jej kształtowania. Prace ukazują przywodzącą na myśl krajobraz
strukturę ludzkiej skóry, która stanowi tutaj synonim tożsamości. Ta natomiast, podobnie jak skóra, stoi na granicy świata wewnętrznego i zewnętrznego: jest jednocześnie kształtowana przez nasze wewnętrzne przekonania jak i miejsce – symboliczną przestrzeń
łączącą daną społeczność. Zestawienie różnych struktur i pejzaży daje odbiorcy pole do rozważań na temat odmienności tożsamości każdego człowieka.
Krajobraz skóry. Rozważania o tożsamości, cielesności i miejscu to cykl linorytów i drzeworytów sztorcowych poruszających temat tożsamości oraz roli, jaką ciało i miejsce odgrywają w procesie jej kształtowania. Prace ukazują przywodzącą na myśl krajobraz
strukturę ludzkiej skóry, która stanowi tutaj synonim tożsamości. Ta natomiast, podobnie jak skóra, stoi na granicy świata wewnętrznego i zewnętrznego: jest jednocześnie kształtowana przez nasze wewnętrzne przekonania jak i miejsce – symboliczną przestrzeń
łączącą daną społeczność. Zestawienie różnych struktur i pejzaży daje odbiorcy pole do rozważań na temat odmienności tożsamości każdego człowieka.
Ziemia zgryzoty. Autorska interpretacja książki to próba zilustrowania i odświeżenia projektu książki autorstwa Ernesto de Martino. Jest to pozycja naukowa, opisująca badania nad tarantyzmem – formacją religijno-kulturową występującą w południowych Włoszech między X wiekiem a latami 60. XX wieku. Centrum tarantyzmu stanowiła symboliczna tarantula, która kąsając człowieka sprowadzała na niego zgryzotę, od której wyzwolić mógł jedynie rytuał muzyki, tańca i barw. Prezentowane na wystawie ilustracje ukazują bogatą symbolikę i charakter tego zjawiska, natomiast przeprojektowany układ tekstu ułatwia czytelnikowi odbiór dzieła.
